O principiño da estrela do lado

2007-02-28T03:27:00.000-08:00

En can con sarna todo son pulgas...

Cara e cruz...

2007-02-16T08:02:00.000-08:00

Esta semaniña foi movida, cambios de estrelas continuas... de todo un pouco.

Antes de nada dicirlle a unha amiga que se fará pase o que pase, sempre hai que celebralo e para a semana comezamos coa "Galaxy's party", onde virán principes e princesas de todas as constelacións, pero este principiño terá un papel improtante, va que si?

Hai que dicir a certa persoa que non xulgue a "xente chunga" porque un nunca sabe de quen se pode rodear ;)

Imos ver se a estrela das grandes urbes cumpre as súas promesas... tamén dicir que espero que chiki poida facer o que dixen e que o pase ben nesa estreliña fugaz...

...

2007-02-08T08:54:00.000-08:00

ADÍCAME UNHA CANCIÓN

2007-02-05T04:08:00.000-08:00

Cantas veces me acompañas na miña vida.

Na Galaxia hai moitas, pero non coma ti...

Podo facer toda unha listaxe de momentos fermosos, tristes, especiais e divertidos onde estabas, sempre mirándome dende o alto, presente pero agochada...

Ti todo o ves e sempre me aconsellas... ¿Demasiado lonxe ou demasiado preto? Non o sei, pero mantente aí e vixíame...

Candela...

2007-02-02T02:29:00.000-08:00

Din que no día de hoxe se casan os paxariños... pero o que significa o día de hoxe, é a búsqueda do camiño adecuado. Explícome. As candelas ou velas o que simbolizan é a comunicación co que está arriba para que nos vexa e nos guíe, que a luz acesa nos guíe polo bo camiño, polo noso camiño.

Así que dende unha Galaxia lonxana, nun planeta pequeniño, arrombando todo isto, acendo unha vela para que non se perda ninguén e que me guie polo bo camiño...

Felicidades para vós.

2007-01-31T10:26:00.000-08:00

Este principiño vai vivir o meirande evento da historia da Galaxia, os preparativos comezaron, a lista de invitados estase fraguando... Teño moita bagaxe neste tipo de situacións debido ao meu carácter... pero isto será memorable... A clave de todo será a elección do color adecuado, jajaja...

Só me quedei na miña estreliña, e tras horas de soidade un dase conta de que a linguaxe e a comunicación son importantes, sobre todo na realeza.

Vermello, que saibas que si, si, si, si, si, si, si, si, si... aínda que eu seguirei queréndote igual, jajaja, e procura que certas persoas achegadas a ti non elucubren sobre os demais, que irá na súa contra ;)

Pasa o tempo e si, pasa moi rápido, xa vai alá outro, esperando ver aquilo que desexa un principiño de pouco máis de metro e medio. A solución é non esperar nada en especial, así poderás sorprenderte gratamente todos os días... porque sopresas sempre hai...

Sorte Rosa e sorte Violeta, jejeje, a ver o que pode facer Cris por ti...

2007-01-30T02:04:00.000-08:00

Estes días foron do máis interesantes. Cuan engañado fun a aquela proba onde todo estaba decidido, pero sempre hai que sacar o lado positivo: unha experiencia máis que teño que contar. Sempre me podo pechar na miña estreliña lembrando as posibles respostas correctas... pero o destino non son eu, senón que me vai levando a onde eu queira...

O mellor, o anxo da garda, jejeje, tamén teño que agradecer as apertas dadas polo outro anxo que me fixo descubrir que o cariño si se pode dar sen pedir nada a cambio... Lembrareime sempre que ata parecías interesado...

Enganado en grao sumo a noite parecía o único que vería na viaxe destes días, pero non... existe a luz, pero non a que irradia a túa tez cada vez que se reflicte na miña faciana, senón a dos teus ollos que me enchen... ¿ata que punto? Pois iso nunca o saberei.

Déixate levar que como dixen unha vez sentir fai que saibas que estás vivo...

Rosiña... fixéchesme rir, jajaja, ti non sabes o que é un piropo, jajaja. Pero tranquilo haberá momentos para botalos, ;)

Violeta, a vela xa está posta, pero nunca se sabe, que ultimamente está moi atarefado con tantos puntos que sacan, e non sei eu se terei liña directa, pero intentarase...

Señoritas... ¿Xoves? ;)

A voar...

2007-01-25T03:07:00.000-08:00

Desplegar as alas coa súa maior capacidade e coller forzas para sair a voar... libre... con esa liberdade que che da ter un fogar e unha vida por diante.
A ilusión é o que me move... como me dixeron un amigo "é a posibilidade de realizar un soño o que fai que a vida sexa interesante" ;)
Continuamos viaxando pola Galaxia... Grazas neno por apoiarme e facerme feliz...

2007-01-23T10:40:00.000-08:00

Dende Roma a Grecia, todo aderezado con choiva... asi é como foi...

Este principiño acaba de decatarse dunha característica da súa personalidade moi pequeniña pero que me fai gracia, porque me fai feliz, jajaja... a sinxeleza da boa fe... ¿Cantas persoas coñecedes que sexan boas? Solto esta pregunta ao aire...

A partires de agora verei o número 15 doutra forma e as reaccións da xente aínda que pareza mentira din moito, por moi ínfima que pareza todo ten un sentido e unha causa, aínda que a xente pense que non.

Unha sensación apodérase de min: a da ausencia. Hoxe notei que algo estabaausente, si... a ausencia dalguén que non está... raro, porque notaba a ausencia, cando debería ser ao revés, ¿non?

O eterno retorno

2007-01-22T08:22:00.000-08:00

Sensación moi estraña... voltei a xaneiro do ano pasado.

A actuación foi a mesma, fronte a verse retrasado na carreira voltou a facer o mesmo: atacar intentando adiantar pola dereita: ¿o problema? que pasará o mesmo, que perderá e deteriorará , coa conseguinte escabechina entre os participantes... en fin...

Espero saber capear esta situación coa bagaxe de todo un ano de reflexión.

Aínda que o peor é ver como se monta outra vez o paripé, e estar no medio...

Mírame

2007-01-18T10:26:00.000-08:00

Este novo planeta inquietante atopeino despois de moito buscar...

Mírame e non o podo deixar de mirar...

Atráeme e non podo escapar...

Quero telo e non o podo alcanzar...

¡¡¡Que raro se me fai!!!

Seguireino a ver ata onde me leva...

...

2007-01-15T05:19:00.000-08:00

Esta sensación percorreu o meu pequeno corpo de Principiño varias veces esta fin de semana. Os meus riciños dourados erizáronse ao sentir iso. Viaxes entretidas e divertidas encheron estes días, mais un nunca se espera sentir iso de súpeto...

DESEXOS:

- Que esa persoa que tan ben traballa comigo manteña ese humor e ese repouso destes últimos días, que me gustan moito as viaxes nas que se entera un de familias unidas para todos os aspectos (pobre mulleriña de 70 anos, jejeje, e eu quero ser o neno de 13... ¿onde están as veciñas????) que sigamos construindo traballos publicacbes en Interviú, jejeje...

- Que certa mulleriña non se raie tanto, que vai sendo horas, e que se centre...

- Que certa axenda siga escribíndose con bos sentimentos, repleta de boas cousas... xuntos a maioría das veces e que para o ano ma poidas regalar ti tamén... e así durante moitos anos... sen interrupcións, e que saibas que a carta que che prometera a teño escrita, pero non cha mandei... dame pena desprenderme de certos sentimentos e interioridades, pero fareino, porque é para ti...

INCERTIDUMES:

- ¿E agora que?... calma... calma... calma...

Perfume...

2007-01-11T05:22:00.000-08:00

O que nos fai a todos diferentes... levámolo dentro.

Só uns poucos saben diferenciar iso polos sentidos, pola vista, polo olfato, polo tacto... ¿pero a nosa esencia cal é? ¿Un cheiro?, ¿unha imaxe?...

¿Somos tan simples de crer coñecer ás persoas pola súa imaxe? ¿Alguén se percatou do olor dos amigos? ¿e dos amantes? ¿e dos momentos?...

Si, eses momentos que quedan gardados no subconsciente só polos cheiros...

O olfato... ese gran sentido esquecido hoxe en día...

2007-01-08T08:37:00.000-08:00

"Quiero que surjas en mi como la fe en los desesperados"

Creo que había tempo que non tiña esa sensación... e sempre chegan da mesma forma. Cando non buscas, cando non necesitas esas frases pois atópalas onde menos o esperas... Paréceme preciosa: debe ser que a desesperación é un sentimento moi intenso, ou o inesperado do seu surximento... pero fíxome lembrarme de sensacións, de casos e de situacións... ¿Cantos se desesperaron algunha vez?... ¿cantos tiveron tal explosión de sensacións coma a da frase de arriba? As viaxes polas estreliñas son inexcrutables... e inexorables... ;)

2007-01-05T01:09:00.000-08:00

¡Que bonito é dar presentes! (e recibilos... claro). Sempre me encantaron estas datas porque me gusta ver a cara da xente cando recibe... sobre todo a dos nenos, aínda que algunhas persoas non tan nenas se ilusionan máis, son as persoas que teñen esa inocencia... esa bondade... ¿Que vos traerán os Reis? Este principiño está ensaiando repartindo regalos...

Sensacións esquecidas...

2006-12-28T03:45:00.000-08:00

¿Hai canto tempo non te estremeces cando alguén respira no teu pescozo? Esa sensación da respiración no teu colo. Hai tempo que non pensaba nas sensacións físicas: o roce do terciopelo nas uñas, unha bágoa esbarar pola meixela, unha pestaña pola cara, ... esas pequenas sensacións que non lle damos importancia no día a día... ver unha pupila dilatarde a menos de dous centímetros de ti... e o mellor de todo, cando cheiras o pelo dalguén e che trae lembranzas e sensacións inolvidables... como unha gota cando cae na auga, así se expanden as sensacións...
Hai que utilizar máis os sentidos máis esquecidos, o olfato, o tacto, ... o paladar... ¿a que sabes? fai a proba, é moi interesante saber a que saben os demais...

Novos Tempos...

2006-12-26T01:58:00.000-08:00

Ruido, moito ruido: risotadas, comentarios, conversas e todo aderezado con moita comida e bebida. Así son estas estreliñas nas que andamos, e a próxima aínda superará a esta... pero de súpeto, o silencio e a normalidade diluida.

Comentarios: Houbo algún para a sorpresa e a gracia (ese rei cantarín), outros para a monotonía e o de sempre, que foron os primeiros en borrarse... outros estaban coa rutina e a soidade (falsa soidade), e outros para un simple quérote escondido por aí ... o mellor é que son o reflexo do día a día, hai que ser detallista e quen o é nótase en todos os momentos, e quen é un toxo éo sempre. Tempos Novos en vellos momentos. Novos Tempos en novas vidas.

Que esa estreliña nos guíe pola Galaxia sen emternos en grandes oscuridades...

Todo segue...

2006-12-18T04:07:00.000-08:00

Todo segue, despois de rematar a viaxe desta fin de semana... hai que continuar con outras viaxes e estrelas. Aínda que esta estreliña foi bastante caótica, un sempre aprende moito e aprehende moitas cousas. As mascotas portáronse moi ben e eu sempre intentei facer esta viaxe con dignidade e coherencia, aínda que moitas veces, case sempre por motivos alleos, as cousas non sairon ben. Pero tamén creo que con disculpas ben prantexadas a xente é comprensiva.
Unha espiña quédame aí cravada pola flagrante metedura de pata que espero se den conta que cometeron certas persoas, pero fixen (fixemos) todo o que estaba na miña man para que os implicados non se sentisen insultados (aínda que pensandoo ben eu ao mellor sentiríame).
Rematado isto só cabe pechalo con dignidade e ben, recoller os froitos (poucos e escasos, xa o sei) pero merecidos cando menos. Espero poder repetir esta situación cos que me rodean, pero facelo mellor... simplemente ben, para que se vexa que podo e podemos melloralo con comprensión.
Grazas aos que estiveron, grazas aos que axudaron e grazas aos que me acompañaron.
Agora a continuar coa seguinte estreliña... coa seguinte viaxe... a Galaxia é moi grande e espero que as novas estreliñas me sorprendan gratamente.

Para unha mascota...

2006-12-05T04:10:00.001-08:00

Felicidades Vermello

2006-12-01T05:13:00.000-08:00

María pensó que el amor, era un mandamiento de dos y esperando el primer beso, se hace vieja ante el espejo, y limpia su llanto, maquilla sus heridas y se le va la vida.

Recuerda la primera vez, que le juró, que fué sin querer y en los hijos que vivieron, prisioneros de su miedo, María soñaba con ser la princesa, de los cabellos de oro y la boca de fresa.

María se fué una mañana, María sin decir nada, María ya no tiene miedo, María empiza de nuevo, María yo te necesito, María escapó de sus gritos, Se bebe las calles, María.

Ella nunca dice que no, es la esclava de su señor, ella siempre lo perdona, a sus pies sobre la lona, su patria es su casa, su mundo la cocina y se le viene encima.

Un día dejó el corazón, abandonado en su colchón, solo piensa en ver su cuerpo, ay! del quinto mandamiento, María no tiene color en la sangre, María se apaga y no lo sabe nadie.

Este principiño aprendeu onte que escapar dos seus gritos é unha boa opción. Ao quedarse só e sair só polas estreliñas aprendeu que María xa non ten medo... que escapou dos seus gritos e se bebe as rúas...

2006-11-29T08:43:00.000-08:00

MIRADE DENTRO DE VÓS,

AÍ FICAREI SEMPRE

Nunca unha frase me emocionara tanto... nunca un xesto me enchera tanto... unha frase tan pequena ¿como pode conter tanto significado? Creo que as persoas sempre vivirán se as lembramos no noso interior... sei que hai persoas que nunca morrerán porque as levarei sempre moi preto de min, aí agochadiñas. Sei que hai dúas mascotas que sempre me acompañarán aí e que onde estén falarán comigo. Que difícil é falar con elas candom están... e que fácil é facelo cando xa non están...
Dun principiño amigo para a súa mascota.

A estrela da indiferencia...

2006-11-28T07:49:00.000-08:00

O CONTRARIO AO AMOR NON É O ODIO, É A INDIFERENCIA

Este principiño aprende todos os días cousas esquecidas. Aprende do esquecemento.

2006-11-23T04:48:00.000-08:00

Te dejo con tu vida

tu trabajo

tu gente

con tus puestas de sol

y tus amaneceres.

Sembrando tu confianza

te dejo junto al mundo

derrotando imposibles

seguro sin seguro.

Te dejo frente al mar

descifrándote sola

sin mi pregunta a ciegas

sin mi respuesta rota.

Te dejo sin mis dudas

pobres y malheridas

sin mis inmadureces

sin mi veteranía.

Pero tampoco creas

a pie juntillas todo

no creas nunca creas

este falso abandono.

Estaré donde menos

lo esperes

por ejemplo

en un árbol añoso

de oscuros cabeceos.

Estaré en un lejano

horizonte sin horas

en la huella del tacto

en tu sombra y mi sombra.

Estaré repartido

en cuatro o cinco pibes

de esos que vos mirás

y enseguida te siguen.

Y ojalá pueda estar

de tu sueño en la red

esperando tus ojos

y mirándote.

Mario Benedetti

Pasado e presente xuntos...

2006-11-20T04:06:00.000-08:00

"La flor sin porqué florece porque florece"

Ganas de falar...

2006-11-15T09:07:00.000-08:00

A choiva regresou, e con ela as sensacións de sempre. A miña estreliña estará baleira debido á mudanza. Tardarei un bo tempo en mover e cambiar todo de sitio. Non me gustan estes días na Galaxia, sobre todo lembrándome da frase que me dixo a miña mascota Azul un día: "gustame ver chover, sobre todo agora que sei o que significa" lembrareime dese día sempre, é unha das últimas lembranzas que teño dela... non, é a derradeira, xunto cun cadro amarelo con catro fotos pegadas: "para a nosa nai espiritual"... creo que aínda me debe unha cea polo día da nai... Agora Amarelo... sempre me gabei de tratar ben as miñas mascotas... pero sempre che queda algo aí clavado ao saber que sofren e non che deixan facer nada.

"Si quid est in me ingenii iudices, quam sentio quam exiguum sit...!

Mozo de corazón...

2006-11-09T07:53:00.000-08:00

Hoxe alguén me dixo que xa "ía sendo hora de crecer"... iso só o pensan as persoas maiores que queren que os nenos se fagan maiores para que pensen coma eles. A ver, se nos referimos a aspecto físico humano, creo que teño bastantes rasgos de maior, a ver cando nos enteramos por algunhas latitudes da Galaxia que crecer de espírito non significa ser maior ou vello, que podes ter miles de anos e ser o maís mozo de todos... que ter un espírito mozo non significa ter 15 anos. Ser un principiño non implica ter entre 15 e 25 anos coma o Carné Xove, senón que implica unha forma de pensar e de encarar a vida con ilusión, inocencia e bos sentimentos, sen tantos números que che atolondren a cabeza e che fagan esquecer o máis importante: disfrutar da túa vida.

Cansancio...

2006-11-06T05:34:00.000-08:00

Estou canso, despois de viaxes de todo tipo... estou canso, necesito calmarme. Xa traía cansancio de atrás... o corpo non descansou, pero o peor é que creo que non son un Principiño de descansar. ¿A necesidade gañará ao deber? Esa eterna loita. Envexo a quen é capaz de parar o reloxo do devir vital e tomar o respiro necesario para poder continuar... Así de complexo é... como me dixo a miña mascota "que bonito sería poder parar ás veces o presente como unha fotografía"...

Dientes dientes...

2006-10-30T11:05:00.000-08:00

jajajajajajajajajajajaja
jajajajajajajajajajajaja
jajajajajajajajajajajaja
jajajajajajajajajajajaja

2006-10-25T10:44:00.000-07:00

- é +

Viaxando pola Galaxia cheguei a unha nebulosa, onde canta menos visibilidade tiña, máis claro vía todo. ¿Nunca vos pasou? Cousa rara, pero cada vez pásame máis a menudo. Malos tempos para a claridade expositiva e a concisión, haberá que marchar de aqui para poder ver todo como de costume.

So só...

2006-10-18T02:18:00.000-07:00

Sentirte ...
...
...
...
...
SENTIRTE ...

2006-10-16T04:56:00.000-07:00

Teño a sensación de que o mundo se move por actos antitéticos, que non hai nada intermedio, ou branco ou oscuro, ou ben ou mal... ou relax ou estres, ou ledicia ou tristura... Quero pensar que as cousas non son asi, pero cada día vexoo máis: ¿non sabemos atopar a nosa postura intermedia?

...ver e sentir a realidade...

2006-10-05T01:45:00.000-07:00

Este principiño non dá tregua á súa viaxe pola Galaxia, e despois de ser carabina nunha cita a cegas (e todas saen mal... era unha psicópata, pero a miña sociabilidade fixo que non nos descuartizara...), tiven un deses momentos nos que se descubre a xente, un deses momentos nos que me descubro... Despois de escoitar, iso que sigo facendo tan ben... tiven que falar, e deime de conta de que, aínda que o paso fenomenal con este novo invitado da miña estreliña... boto moito de menos as miñas mascotas. Non sei se o saben, se o demostro, se queren que o demostre, pero quéroos moito. Esa mestura entre melancolía e felicidade por ter eses sentimentos, pero sen telos preto.
Espero querer moito tempo...

...

2006-10-03T05:40:00.000-07:00

ESPERANDO O REGRESO...

Agridoce...

2006-09-29T04:05:00.000-07:00

Ás veces pásalo ben pola Galaxia, ata diría máis: mellor que ben... pero cando o pasas moi ben daste conta de que tamén botas de menos aos teus amigos, ás túas mascotas alí contigo, creo que un non só debe de darse conta de quenes son os seus amigos nos malos momentos, senón nos bos, naqueles que che gustaría que estivesen ao teu lado para compartir ese momento.
Si botar de menos é unha sensación moi rara, de ledicia porque lembras aquelo que queres, pero de pena porque non o tes aí...
Vai por ti e ti, por ti e por vos...

Traballo ben feito...

2006-09-27T02:34:00.000-07:00

Dá gusto ir vendo paseniño como vou facendo o que debo... pouco a pouco vexo como vou deixando estreliñas atrás coa ledicia de que as deixo ordenadas e con bo sabor de boca.
Isto dáme forzas para seguir e encarar novas estreliñas...
Continuamos a viaxe pola Galaxia.

Un principiño traballador.

Sorriso...

2006-09-21T12:05:00.000-07:00

Gústame ver sorrir. Quero ver sorrir. Quero sorrir. O sorriso é moi bonito, sobre todo da xente que aprecias, xa que suponse que é feliz...
Sorride...

Dimo...

2006-09-20T01:10:00.000-07:00

¿Nunca vos pasa que cando queredes escoitar algo nunca o escoitas?, ¿que cando queredes que vos digan algo, non volo din? ... ¿que cando NON queredes escoitar algo... sempre volo repiten? ... e para colmo o que queredes escoitar, escoitádelo pero non para vós... Si, a vida é moi caprichosa... ou cruel. Empíricamente a vida non é xusta, e para iso o refraneiro popular ten para todos os gustos: "Dalle Dios pan a quen non ten dentes"... xa se sabe que a diferencia entre bo e tonto cada vez está máis próxima... ás veces podes sentirte tantas veces tonto que as cousas boas que fas non che importan... éche unha pena non sentirse agradecido, faiche replantexar moitas cousas... a ver ata cando...

...

2006-09-18T01:09:00.000-07:00

¿Que facer neste momento? Non sei, creo que me perdin na miña estreliña e non sei atoparme. Non vexo, non son capaz de ver máis alá da miña oscuridade. Non sei que facer, teño moito medo. Só quero recuperarme.

Momentos límite...

2006-09-13T00:26:00.000-07:00

"-¿Que fas aí? -preguntou ao bebedor que estaba sentado en silencio ante un sen fin de botellas valeiras e outras tantas botellas cheas.
-¡Bebo! -respostou o bebedor con tono lúgubre.
-¿Por que bebes? -volveu a preguntar o principiño.
-Para esquecer.
-¿Para esquecer que? -inquiriu o principiño xa compadecido.
-Para esquecer que sinto vergonza -confesou o bebedor baixando a cabeza. "

Ás veces non sabes se é porque non podes máis ou porque é a túa natureza, pero sintes ganas de marchar a outra estreliña ben lonxe... moi lonxe, esquecer a realidade e evadirse dela, de todo iso que te oprime. Non da forma que atopei na estreliña de arriba, xa que o comezo deste relato é un guiño para os meus amigos aqueles que "crearon un monstruo", senón dunha forma máis acorde á vida dun principiño, é dicir, ledo, contento e coñecendo novos mundos... o problema e que non podo ou non quero poder...

Mirar... / Ver...

2006-09-07T04:04:00.000-07:00

Mirar, observar, ver... ¿Por que nos gusta tanto ver o que lle pasa aos demais? ... Dende a miña estreliña créase un halo que me deixa observar moi ben as estreliñas próximas...

Ás veces creo que tería que solucionar un tema, pero a vida deume a ver que non me teño que meter... pero creo que debería solucionalo, aínda sabendo que o que sairía perdendo sería eu... ¿Fareino outra vez?, ¿metereime onde non me chaman?... Creo que debo de cambiar de estreliña que senón voume sentir tentado...

Os meus defectos...

2006-09-02T03:58:00.000-07:00

Son consciente dos meus defectos... Son moi novo de espírito, pero creo que algunha experiencia na relación coas persoas teño... e a iso non lle poño idade. Sei como son, e cústame aceptar moitas veces aquelas cousas que non fago ben, pero despois dese primeiro momento de vergonza propia e de rabia por non detectalo a tempo, vou aceptandome, porque son eu e sobre todo porque nunca teño un atisbo de maldade. Podo ser mellor ou peor, podo facer dano sen darme conta, podo parecer máis ou menos sensible, pero o que sempre terei claro, despois de viaxar por estreliñas e botarme de moitas outras é que crezo como persoa todos os días que me relaciono.
Cada quen interpreta aos demais e ten unha visión dos demais, pero eu aprendín a que sexan os feitos os que falan, sempre e cando teña un coñecemento de quen os fai. O bonito é que aprenda todos os días dos demais, e sobre todo que sempre me sorprendan gratamente. Nunca se coñece aos demais ao 100% e tampouco quero, porque non nos coñecemos a nós en plenitude.´
Sei que as circunstancias cambian, pero sei que as persoas, como as estrelas poden estar aí, e só quero que estén para poder admirar a súa beleza e visitalas.

Á ALBA...

2006-08-29T07:29:00.000-07:00

Para desprazarme ás estreliñas do lado gústame que me leven os meus paxariños. Gustaríame que me levasen máis a miudo, ¿queredes vir comigo? É toda unha experiencia.

2006-08-28T10:48:00.000-07:00

Moitas veces falamos e falamos e non escoitamos, e cada vez máis estoume dando conta que non se sabe escoitar. Teño coñecido estreliñas nas que só escoitaban e non falaban, pero estoume asustando das novas estrelas onde só falan e non escoitan, nin recapacitan, ¿va que si?
Escoitar significa saber o que di o outro e comprendelo. Parece fácil, ¿verdade? Hai moitas estreliñas neste universo, pero cada vez parécense máis no malo e menos no bo. ¿En que estreliña che gustaría vivir? A min na miña, pero tamén quero que a Galaxia na que estou esté rodeada de estreliñas onde se fala e se escoita...

SÉNSACIÓNS...

2006-08-25T02:48:00.000-07:00

Había tempo que non me pasaba, pero dende onte teño a sensación de estar nunha montaña rusa de sensacións... Chámase "estar sensible". Onte cando abandonei a estrela que visitaba todas as tardes dende hai unha semana pensaba que me calmaría, pero o que fixo en min foi peor, abriu a miña susceptibilidade... e agora teño medo... E este tempo non axuda a sentirse ben, e a situación cambiante tampouco... só quero calmarme un tempo, olvidarme e desconectar... iso desconectar... creo que despois de tantos meses aqui metidos con tan poucos (aínda que moi desfrutados) momentos de evasión necesito desconectar e non un día ou dous, senón unha tempada... agora collo o concepto de vacacións de verán...

Game over...

2006-08-24T11:16:00.000-07:00

AAAAAAAAHHHHHHH!!!!!

Escoita...

2006-08-21T02:15:00.000-07:00

"-¿Ti admírasme moito, verdade? -preguntou o vanidoso ao principiño.
-¿Que significa admirar?
-Admirar significa recoñecer que eu son o home máis fermoso, o mellor vestido, o máis rico e o máis intelixente do planeta.
-¡Se ti estás só no teu planeta!
-¡Faime ese favor, admírame de todas as formas!
-¡Vaia! Admírote- dixo o principiño encolléndose de ombreiros-, pero ¿para que che serve?
E o principiño marchouse.
"Decididamente, as personas grandes son moi raras", dicíase para sí o principiño durante a súa viaxe. "

Ás veces a xente maior fai cousas moi raras, ¿verdade? Necesitamos que todo xire ao noso arredor sen darnos conta que as outras persoas poden estar pensando o mesmo... o cal fai que todos miren por si sen descubrir ao do lado en toda a súa magnitude. Dá moita pena cando ves que non te coñecen, pero máis pena daría darse conta que ti non os coñeces... Se comezas por coñecer aos demais e a aprecialos verás como eles te apreciarán, ¿non? Iso é o que quero crer.
Este principiño necesita escoitar para coñecer...

2006-08-18T03:34:00.000-07:00

"-Un explorador que mentira sería unha catástrofe para os libros de xeografía. E tamén o sería un explorador que bebese demasiado."

¿Algunha vez quixestes ser explorador? Tanto dá que sexa de lugares como de persoas... eu si... de persoas... Hai de todo, persoas profundas, secas, áridas, agrestes, húmidas, ilimitadas, cortas, pequenas, grandes... todo un marabilloso mundo que me sorprende día a día...

Bicos...

2006-08-16T04:02:00.000-07:00

Hoxe nunha conversa con Rosa fíxome gracia o tema dos bicos. A conversa era en broma (iso espero, jajaja), e a estreliña na que estábamos non daba para facer grandes disertacións, pero fíxome pensar nos poucos bicos que nos damos (polo menos este principiño...) e dende aqui quero reivindicar o bico, en todas as súas facetas... asi que fago un chamamento para que vos biquedes e nos biquemos, claro, jajaja, e non me facer tomar decisións dramáticas e drásticas e tervos que bicar todos os días, porque senón escaparíades correndo pa non verme ;) e sería moi violento, e nada de gilipolleces dun biquiño, non, aqui como mínimo dous e se me poño tontorrón dou cinco coma os rusos.
Bicos para todos.

Bágoas...

2006-08-10T03:02:00.000-07:00

Ao chegar estas datas sempre me lembro das miñas últimas bágoas de felicidade, si de felicidade, desa felicidade que te consume por dentro só por sentila... ¿por que sempre nos lembramos das de tristura cando falamos de bágoas? Hai unhas bágoas que nos saen cando somos moi felices, esas bágoas que doen máis que as de tristeza... porque sabes, tempo despois, que non se repetirán moi a menudo.
Era un 17 de xullo, estaba nunha paraxe irrepetible e acompañado da persoa que máis quería, e deime conta de que non se podía ser máis feliz... e deume moito medo... quizais sabendo que ía durar pouco. Lémbrome a menudo dese día, e desa persoa, e sei que aínda que está preto... non podería estar máis lonxe.
Quero chorar, porque hai moito que non o fago, si, pero desas bágoas que che chegan ao queixo e che pingan ata mancharche a roupa, si, desas bágoas grandes, que quedas sen respiración, si, pero bágoas de felicidade.
Quero agradecer a algunha mascota miña que foi unha das poucas que me fixo chorar de felicidade ultimamente... ou polo menos as bágoas viñéronseme aos ollos...

A parábola do fillo pródigo...

2006-08-04T04:08:00.000-07:00

Nunca comprendín certas cousas, que a min me parecen inxustas. ¿Como unha persoa que sempre cumple e é fiel e o dá todo pode ser tratado igual ca outra que fai todo mal pero ao final se arrepinte? ¿Por que alguén que sempre está aí recibe igual que alguén que nunca está, só ao final? ¿Non é inxusto para o que está aí? Si... eu creo que si... creo que non sabemos ver o que temos e que nos ofuscamos e moitas veces non somos os máis equitativos...
Sempre dei sen mirar o que recibía, pero parezo tonto ás veces. Só me queda a esperanza de que hai sempre alguén que devolve tanto ou máis do que dou.
Este principiño só quere lembrar aquela entrada que puxera hai tempo: mirade ao voso arredor e dádevos conta do que hai... hai demasiados fillos pródigos estacionais e poucos fillos fieis.
Mensaxes:
Despois de todo isto felicitar a la Vaporosilla ;)
Rosa grazas polas conversas... e non me das medo creme...
Vermello reafírmome no que che dixen e está ben que te des conta, como o fas nas túas P.D. e espero que nunca o esquezas.

Agora só quero que miredes a foto, ese son eu, si por dentro son así... ;)

Felicidades...

2006-08-02T04:22:00.000-07:00

Dende o 2-2

2-3

2-4

2-5

2-6

2-7

Ata o 2-8

As mulleres mátanme...

2006-08-01T04:13:00.000-07:00

Si, hai novas que fan que collas unha depresión. Estes días de celebración foron amargos por un determinado rinconciño, pero sempre me lembrarei dese día, esa situación e esas persoas que estaban aí, e sobre todo dunhas bágoas que me chegaron á alma. Sempre me lembrarei dese ombreiro no que me apoiei (por certo moi cómodo e nunca vin outro asi) e desa conversa, e ánimo que non te quero ver chorar nunca máis...

Outra das imaxes destes días (que en persoa gaña máis que na foto) é esta, pero adoita ocorrer que pase na convivencia... non me estraña nada que despois estivese obsesionada en durmir comigo, jajaja.

Este principiño pasou uns días viaxando pola Galaxia. Reflexionou moito con xente moi diversa. De todo... houbo momentos para a a comida e a distensión, e para ser xustos teño que agradecer a Vermello todo o que fixo, que terá que ser devolto por este principiño (aínda que llo devolvo todos os días coa miña amizade...) pero con tempo e todos xuntos... e vermello, relax, que non te maten as outras...

Por último agradecer a todo o mundo que se lembrou (guiño, guiño, guiño) nestas datas de min, que son moi afortunado, e que saibades que telefónica me vai facer membro da súa xunta directiva, porque iso de que me manden 34 sms, jajaja, sen contar coas chamadas e coas felicitacións persoais, que senón Rosa pícase, jajaja.

Ocaso...

2006-07-31T08:52:00.000-07:00

2006-07-26T03:33:00.000-07:00

"Mirábame con meu martillo na man, os dedos cheos de graxa e inclinado sobre algo que lle parecía moi feo.
-¡Hablas como as personas grandes!
Avergonzoume un poco. Pero el, implacable, engadiu:
-¡Confúdnelo todo!…!todo o mesturas!…
Estaba verdadeiramente irritado; sacudía a cabeza, axitando ao vento os seus cabelos dourados.
-Coñezo un planeta onde vive un señor moi colorado, que nunca cheirou unha flor, ni mirou unha estrela e que xamais quixo a ninguén. En toda a súa vida no fixo máis que sumas e restas. E todo o día pásao repetindo coma ti: "¡Son un home serio, son un home serio!"… Ao parecer isto énchelle de orgullo. Pero non é un home, ¡é un hongo!"

Non quero crecer en idade, só quero crecer e medrar por dentro... Non quero ser serio, senón que quero ser alegre porque iso axuda a todos, ata a min...

Lost...

2006-07-24T04:07:00.000-07:00

Din que "nunca es tarde si la dicha es buena", esperemos que non nos "perdamos polo camiño" e que o que comeza hoxe, esta semana tan intensa, remate ben... sobre todo porque estaremos preto da Catedral e non sei eu se alguén terá un plan para derruila en breve ;)

SENTIMENTOS

MEDO, ORGULLO, PREXUIZOS, LEDICIA, ...

Sentir faite ser persoa, pero o que digo eu sempre é que lle deamos cabida aos

SENTIDOS

MIRADE ao voso arredor, pero non cos ollos, e vede o que hai e o que verdadeiramente tedes, non o desperdicir; ESCOITADE, si, aprendede a ESCOITAR, que FALAR dásevos ben, ás veces demasiado; e sobre todo TOCADE, deixade fluir todo ese sentimento a través dos roces, apertas, abrazos, caricias, bicos, ... para poder gardar as lembranzas a través dos CHEIROS...

SENTIDE COS SENTIDOS

A conta atrás...

2006-07-21T04:48:00.000-07:00

Queda unha semana... o que me aprenderon durante a miña curta existencia foi a celebrar todo o que poida, hai que aproveitar que se pode celebrar, e iso fago e farei, este principiño de seguro que saberá divertirse e divertir aos demais. Espero que me acompañedes, xa sabedes que un servidor non se pode divertir (plenamente) sen vós...

Medo

2006-07-19T02:29:00.000-07:00

Teño medo, medo a un mesmo, medo ao pai, á nai, á autoridade, ao traballo, á vida en xeral, son medos que poden catalogarse como normais sempre e cando non interrumpan ou coarten a actividade xenérica da persoa.

Cando viaxo pola Galaxia teño medo de non ver o meu reinado, de non voltar á miña estreliña, de non ver as miñas mascotas, de non ter a onde ir.

... y prejuicio.

2006-07-18T04:37:00.000-07:00

... todos os seres humanos tendemos a categorizar o mundo que nos rodea para poder manexalo e entendelo mellor...

A categorización non ten que chegar a casos extremos, porque pode levar a prexuizos... eses prexuizos ou categorizacións extremas fan que non vexamos as persoas como son en realidade.

Este principiño escoitou onte unha frase: "nunca coñecerás a ningunha persoa tal e como é, iso é imposible". Asi que hai que ter coidado e non intentar categorizala para autocrerse que a coñecemos... Non intentes saber máis do que podes e queres, os prexuizos pararante.

Orgullo

2006-07-13T01:29:00.000-07:00

"-E non prolongues máis a túa despedida. Posto que decidiches partir, vaite dunha vez.
A flor non quería que a visen chorar: era tan orgullosa..."

O orgullo é a falta de recoñecemento de que a nosa personalidade non forma parte de algo simplemente marabilloso, é o amor propio do ego que chegou a crerse que é real. Os habitantes da estrela máis próxima non poden ler a marca do noso reloxo ... dicindo a verdade... non creo que lles importe...

Os Cabaleiros...

2006-07-10T07:44:00.000-07:00

Tratábase de cambiar de aires e evadirse nesta viaxe, e mira por onde os aires comezaron moi perfumados, e que conste que os necesitaba, jajaja:

Coma sempre despois deses bos cheiros, voltou o de sempre, ese pequeno cascarón que tantas lembranzas nos trae:

Comezamos desta vez a verlle a utilidade a algo que hai un ano só era un adorno:

Ata tal punto que nos vonvertimos en case uns profesionais, sobre todo unha amiga moi volátil e máis este benquerido principiño:

Rematada a viaxe por esa estreliña e xa non vendo a torre vixía ao lonxe voltamos surcar os mares como vos bucaneros, onde a conversación deu para choros e lágrimas, jajaja:

E o cúlmen da identidade desta viaxe foi un animal, ese animaliño que tantos rompedeiros de cabeza lle trae a moitos:

E antes de que se aprobe o plan urbanístico do novo alcalde do século XXI, rematamos con este monumento, que aínda que a miña mascota diga que non durará douscentos anos... só dicirlle que xa leva moito máis en pé, jajaja, ;)

Deu apra moito, e iso que foron pouco máis de 24 horas.

O principiño emigrante.

2006-07-05T08:25:00.000-07:00

Eu non son estranxeiro, eu son de onde me sinto, non de onde estou ou de onde nacín. Son de onde me sinto querido e de onde quero...

2006-07-04T02:40:00.000-07:00

"Pero sucedeu que o principiño, habendo atravesado areas, rocas e neves, descubriu finalmente un camiño. E os camiños levan sempre á morada dos homes."

Ás veces as emocións non teñen unha causa concreta. Hai veces que te sentes contento, alegre, ben polo simple feito de que non pasa nada malo, non hai malos sentimentos ao teu arredor. Pódese estar máis feliz, pero o simple feito de que as cousas vaian ben son suficiente causa para a autosuxestión. As cousas de Palacio van ben, dirixilo é un reto, pero dá bastantes satisfaccións. O traballo nunca é duro cando te sintes realizado. A miña mascota tamén anda pululando ao meu arredor e iso dame seguridade e o sosego que sempre me dá. Manteño conversas co meu ben querido Rei da estrela 469, aínda que teñan que ser a unhas horas un pouco raras, pero a min gústame escoitar e a el falar, coma nos vellos tempos… e hai momentos para as viaxes por estreliñas fóra do habitual, o sector K 10 é bastante novidoso. Espero que esta sensación dure tempo, que a xente sexa capaz de ver que os que te rodean teñen que encherte e axudarte a crecer por dentro e non a pensar que te solapan… xa que iso non é amizade, senón que é competitividade.
Adicado ás mulleriñas da fruta e ao meu benquerido Rei, pa darlle forzas.

Crónica da fin dunha viaxe...

2006-06-30T02:59:00.000-07:00

Este principiño foi de cea a unha estreliña estos días. Todo comezou coma sempre:

Durante a cea houbo novidades dos comensales que nunca o pensaría:

Pero despois do estupor chegou a hora de cambiar de estreliña, e a calor deu para que o calzado andivese "colgado" toda a noite:

No primiero descanso, unha "familiar" e máis eu rematamos polo chan lesionados coma o da foto...

e cando pensaba que xa non me sorprendería máis, voltou o pasado en forma de rubio e lembrouse un ano despois dunpaís veciño:

A noite continuou entre baile e baile coa miña parella de baile, aínda que só tiña ollos para os outros bailaríns e non para min:

Rematou a noite, pero a re-noite do día seguinte tamén deu para moito, aínda que non víramos a rata (o único que se dignou a vir a vela):

E isto foi un resumo excepcional dunha noite de viaxe pola Galaxia. Espero ter moitas máis.

Isto adícollo ao novo "compi", jajaja...

Dispersión...

2006-06-28T08:17:00.000-07:00

Estiven de viaxe este mediodía ... pero ao final coma sempre rematei perdido pola Galaxia e no meu interior. Foi un bo amago aquel pasillo cheo de comida, e cos botes de tomate a un lado e a señora a outro, pero creo que non se dá conta do que está a facer... Había tempo que non lle dicía palabras bonitas, pero creo que tampouco as sabe valorar. Non me gusta que me digan catro meses despois que tiña razón, nin que durante eses catro meses esté perdido. Céntrate e non vaias por aí, a obsesión non é boa, e agarrarse a estreliñas onde non te valoran tampouco.
En fin, é o que ten querer á xente ;) e que nons e dea conta. Si, vai por ti, disperso...

Voltaches a sorprenderme...

2006-06-26T04:53:00.000-07:00

"O CONTRARIO AO AMOR NON É O ODIO, SENÓN A INDIFERENCIA"

"Rosa sácame a pasear"

2006-06-23T04:51:00.000-07:00

"-¡Bos días! -exclamou o principiño ao azar.
-¡Bos días! ¡Bos días! ¡Bos días! -respostou o eco.
-¿Quen eres ti? -preguntou o principiño.
-¿Quen eres ti?... ¿Quen eres ti?... ¿Quen eres ti?... -contestou o eco.
-Sede os meus amigos, estou só -dixo o principiño.
-Estou só... estou só... estou só...-repiteu o eco.
"¡Que planeta máis raro! -pensou entón o principiño-, é seco, puntiagudo e salado.
E os homes carecen de imaxinación; non fan máis ca repetir o que se lles di... Na miña terra tiña unha flor: falaba sempre a primeira... "

Menos mal que sempre quedan as mascotas que me sacan a pasear, jajajajaja ;)

Mala estreliña.

2006-06-21T11:05:00.000-07:00

Viaxando pola galaxia pareime nunha estreliña que é moi rara. Alí non hai anda sosegado... todo está moi tenso, todo, todo e non o comprendo... ¿que necesidade hai de ser sempre negativos e buscar a confrontación? Non hai bosques porque as árbores non poden compartir o mesmo chan, non hai rios porque non queren rematar e darlle todo os eu caudal ao mar, non hai sol porque as nobes non queren que quente o día... ¿como acabará esta estreliña? deserta e sen anda de vida... fátalle un pouco de sosego e saber convivir e compartir... Unha pena. Cambiarei de estreliña, a ver se as vexo mellores.

A esos que se equivocan en masa...

2006-06-19T04:46:00.000-07:00

CORTITOS... SODES CORTITOS
¿NON SABEDES NIN LER?
AÍNDA POR RIBA PÁGOAS EU...

la niña bonita...

2006-06-15T04:53:00.000-07:00

"Froteime os ollos. Mirei ao meu arredor. Vin a un extraordinario homiño que me miraba gravemente."

Algunhas boas novas sempre aledan e che dan folgos para continuar nesta situación ... e o que máis me aleda é que me alede máis polas boas novas dos demais que polas miñas... Noraboa Rei da estreliña 649.

7 de setembro...

2006-06-13T05:03:00.000-07:00

"-Os homes -dixo o principiño- métense nos rápidos pero non saben onde van ni o que queren. . . Entón axítanse e dan voltas...
E engadiu:
-¡Non vale a pena!..."

Claro que non vale a pena, sempre o mesmo, cando saes dun asómase outro, sempre igual e sempre pensas que estás preparado pero á mínima atópaste con el de fronte. Non vale a pena, ¡que sabias palabras! ... terá que ser todo tan insulso, senón aparecerá outro rápido diante e non temos ganas de pasalo. ¿Ou pasarémolo?
Es un pesao e un insulso... "¡Non vale a pena!", sabias palabras dun principiño.

Declaración...

2006-06-09T03:32:00.000-07:00

"Realmente non son un gran príncipe... " E botándose sobre a herba, o principiño chorou."

Teño que confesar que hai tempo quería ser un gran principiño, pero agora decateime de que non o son nin o quero ser, aínda que tampouco me avergonzo de ser un principiño. Levo uns días arrombando a miña estreliña e por fin onte fun capaz de sair, non da estreliña, senón do meu interior, que non hai peor cárcere, e decateime, grazas aos acompañantes que levaba, de moitas cousas. Quero ver esas miradas... Mirádeme e xa son feliz, grazas por facelo, eu sempre te mirarei, pero non cos ollos.
Apertas dun principiño.

2006-06-07T02:06:00.000-07:00

"Como os seus beizos entreabertos esbozaron un sorriso, díxome: "O que máis me emociona deste principiño durmido é a súa fidelidade a unha flor, é a imaxe da rosa que resplandece nel como a chama dunha lámpada, incluso cando durme... " E sentino máis fráxil aínda. Pensaba que as lámpadas hai que protexelas: unha racha de vento pode apagalas..."

¿Que é a fraxilidade? Que necesites de factores externos en determinados momentos ou que non os necesites. Creo que moitas veces é máis débil aquel que nunca necesita de nada nin de ninguén que aquel que en determinados momentos se axuda do que o rodea.

De Príncipe a Rei

2006-06-06T03:46:00.000-07:00

"Gustaríame ver unha posta de sol... Deme ese gusto... Ordénelle ao sol que se poña...
-Se eu lle dera a un xeneral a orde de voar de flor en flor como unha bolboreta, ou de escribir unha traxedia, ou de transformarse en ave mariña e o xeneral non executase a orde recibida ¿de quen sería a culpa, miña ou del?
-A culpa sería súa -díxolle o principiño con firmeza.
-Exactamente. Só hai que pedir a cada un, o que cada un pode dar -continuou o rei. A autoridade apóiase antes que nada na razón. Se ordenas ao teu pobo que se tire ao mar, o pobo fará a revolución. Eu teño dereito a esixir obediencia, porque as miñas ordes son razoables.
-¿Entón a miña posta de sol? -recordou o principiño, que xamais olvidaba a súa pregunta unha vez que a formulara.
-Tenrás a túa posta de sol. Esixireille. Pero, segundo me dicta a miña ciencia gobernante, esperarei que as condicións sexan favorables."

Ordenar e resolver, ¿é menos Rei aquel que só manda ordes que sabe que farán os seus súbditos? Ordenar cousas que non van ser feitas pero que poñen en entredito aos teus súbditos ¿fan mellor ao teu pobo? Ás veces ordénanche cousas que non ves normal e que nont eñen sentido, pero ves que o Rei o pide e a súa capacidade e o seu liderazgo non pode ser cuestionado... por algo é Rei... pero... ¿eu quero ser Rei? ¿Non podo ser principiño toda a miña vida? ¿Teño que aceptar aquelo que me queren impoñer? Aí está o punto que divide a túa vida da vida que os demais che dicatan... Non, non son Rei nin quero mandar nos súbditos, non me gusta ter un grao de superioridade só por factores externos, quero que os meus súbditos me elixan a min, non que me impoñan...

Lévase todo por diante...

2006-06-01T08:59:00.000-07:00

"Se un cordeiro se come os arbustos, comerase tamén as flores ¿non?
-Un cordeiro cómese todo o que atopa.
-¿E tamén as flores que teñen espiñas?
-Si; tamén as flores que teñen espiñas.
-Entón, ¿para que le serven as espiñas?"

Iso me pregunto eu, ¿para que serven as espiñas? Se non houbese momentos dor ¿apreciaríamos ben a felicidade? ¿saberíamos que a felicidade é un bo momento se non tivésemos malos momentos? ¿Para que serven as espiñas se ao final non fan a súa función? ¿cal é a súa función? Ás veces un momento espiñado mételo nas túas lembranzas dos momentos felices, e iso pasará factura...

2006-05-31T05:08:00.000-07:00

2006-05-18T02:31:00.000-07:00

"En efecto, como todo o mundo sabe, cando é mediodía en Estados Unidos, en Francia estase poñendo o sol. Sería suficiente poder trasladarse a Francia nun minuto para asistir á posta do sol, pero desgraciadamente Francia está demasiado lonxe. En cambio, sobre o teu pequeno planeta bástache arrastrar a silla algúns pasos para presenciar o crepúsculo cada vez que o desexabas…
-¡Un día vin poñerse o sol corenta e tres veces!
E un pouco máis tarde engadín:
-¿Sabes?... Cando un está verdadeiramente triste son agradables as postas de sol.
-¿Estabas, pois, verdadeiramente triste o dia das cuarenta e tres veces?
O principiño non respostou."

As postas de sol son moi fermosas, pero non se ten que estar triste para querer ver moitas. Hai veces que estás nun impás de emocións, é dicir, contento, realizado e tranquilo despois da tormenta. Pero con melancolía porque sabes que hai unha espiñiña que non che deixa ser feliz de todo. Aprender a vivir co corazón espiñado é unha das grandes leccións do principiño, oc al non significa que sexa triste ou doloroso, senón moi emotivo, apra ben ou para mal, e sentir emocións faite ser humano e saber que tes sentimentos. ¿Que é o que che fai dano?, ¿que é o que te pon contento?... Iso di moito dun mesmo.

O principiño sentimental.

2006-05-11T02:39:00.000-07:00

OUT

Viaxes

2006-05-04T10:28:00.000-07:00

Estiven de viaxe por estreliñas moi fermosas estes días. Non tanto como lles parecen a outros (...) pero si que son fermosas de certo. O que puiden constatar foron grandes verdades e grandes falsedades:
- O roce fai o cariño.
- Hai cousas que non cambian en ningunha estreliña, nin cando se está de descanso se cambia de tema...
- Ao estar noutra estreliña bótase de menos as outras, as que deixas atrás, pero o suficiente, nin unha chisca de máis. Que un principiño tamén necesita descanso só, non sempre nas mesmas estreliñas...
- A volta á miña estreliña faise con máis ganas e máis forzas, sobre todo nótase no estado de ánimo do principiño aqui presente. Espero que cando vaia a outra estreliña máis lonxana proximamente veña coas mesmas forzas e ansias.

Adicado aos compañeiros de viaxe.

Límites do deserto

2006-04-28T03:57:00.000-07:00

"Dábame conta de que algo extraordinario pasaba naqueles momentos. Estreitei ao principiño entre os meus brazos como se fose un neno pequeno, e non obstante, pareceume que descendía en picada cara a un abismo sen que fose posible facer nada para retelo."

A culpa é miña, non me dei conta de que ... a culpa é miña... ¿Por que? Porque a culpa é miña...

A culpa é túa, non me dei conta de que ... a culpa é túa... ¿Por que? Porque a culpa é túa ...

O incesante devir da Galaxia

2006-04-27T04:20:00.000-07:00

"-Os homes da túa terra -dixo o principiño- cultivan cinco mil rosas nun xardín e non atopan o que buscan.
-Non o atopan nunca -resposteille. -E non obstante, o que buscan poderían atopalo nunha sóa rosa ou nun pouco de auga...
-Sen dúbida, respostei. E o principiño engadiu:
-Pero os ollos son cegos. Hai que buscar co corazón. "

Este principiño que está aqui nunca aprenderá... aínda penso que podo axudar a certas persoas que van polo camiño equivocado, pero non me decato de que son elas as que teñen que cambiar e crelo, porque se non o cren non cambiarán...
Todo na vida desta Galaxia é sempre igual, nunca hai descanso e todo é precipitado, ¿por que non será todo máis sosegado? Debo de buscar máis estreliñas coma a do meu amigo o Príncipe, sosegadas e onde se pode rir, falar, comentar e debatir en grata compañía... pero creo que son moi poucas esas estreliñas...

O amor en todas as facetas...

2006-04-26T04:08:00.000-07:00

"-Si, eu quérote -díxolle a flor-, foi culpa miña que ti non o saibas; pero iso non ten importancia. E ti fuches tan tonto coma min. Trata de ser feliz. . . E solta dunha vez ese globo; xa non o quero."

Ás veces vemos o amor que nos dán as persoas que nos rodean e iso satisfainos moito, e outras non o vemos. Que non o vexamos pode ser porque non nolo dan ou non o saben mostrar... As dúas cousas son moi perigosas, pero tamén temos que saber que se hai persoas que nolo dan sempre é máis satisfactorio para nós sentirnos queridos que sentirnos indiferentes.
A flor quedouse sen o principiño porque non lle soubo mostrar o seu cariño, o principiño non quere perder máis flores, por iso lle demostra o seu amor a aqueles que o merecen. E ti, ¿demóstralo?

Adicado a Momo.

Flores hai moitas, pero ningunha coma as nosas...

2006-04-24T03:37:00.000-07:00

"E sentiuse moi desgraciado. A súa flor dixéralle que era a única da súa especie en todo o universo. ¡E agora tiña ante os seus ollos máis de cinco mil . Todas semellantes, nun só xardín!
Se ela vise todo isto, dicíase o principiño, sentiríase vexada, tosería moitísimo e simularía morrer para escapar ao ridículo. E eu tería que finxirlle coidados, pois sería capaz de deixarse morrer verdadeiramente para humillarme a min tamén... "

Ás veces os seres humanos somos bastante raros. Hai uns días unha das miñas mascotas díxome que tiña que darlle un xiro a esta cousa que fago... supoño que pensa que só hai unha forma de facer estas cousas... igual que as fai el... pero eu creo que cada un as fai como quere e non por iso están mal, non todas teñen que ser da súa forma.
As cousas están ao límite pola Galaxia, demasiado cargada a vida deste principiño. Onte estiven nun deses sitios nos que te tranquilizas, nunha estreliña que me dá sosego e que só vou unha vez ao ano cos reis... Vendo aquel sosego dáme ganas de dicir varias cousas...
Vermello, non esquezas aquelas cousas que son as verdadeiramente importantes, non os momentos puntuais de bágoas, senón os de sorriso continuo...
Rosa, dimo á cara que creo que necesito que me des un pouco do teu sosego...
Verde, intenteino onte pero non estabas...
Violeta, a ver se se achega pola miña estreliña e falamos, que a vostede se lle da ben e eu quero, mellor dito, necesito escoitar...
Arromba que te arromba sigo na miña estreliña...

Eu

2006-04-21T04:27:00.000-07:00

Mirarse ás veces está ben. Non perder de verse para poder decatarse que estás aí. Todos diredes que este non son eu, que son máis vello, máis alto, máis moreno... pois non, este son eu. Tanto me dá a estatura, o abrigo ou os dourados rizos, eu son un principiño... O principiño... Mirádevos e dicídeme que vedes... contádeme que pensades que vedes. Mirádeme e dicídeme que vedes... ¿a realidade?

A volta, tras horas de viaxe...

2006-04-17T04:51:00.000-07:00

"E logo continuou dicindo: "Críame rico cunha flor única e resulta que non teño máis ca unha rosa ordinaria. Iso e os meus tres volcáns que apenas me chegan ao xeonllo e un deles acaso está extinguido para sempre. Realmente non son un gran príncipe... "

E botándose sobre la herba, o principiño chorou. "

É moi duro o paso cara a realidade. Cremos que o temos todo e que nos vai ben todo, pero chega algún momento da nosa vida na que nos decatamos de que non temos nada, que o que nos rodea é moi efémero... pero o bo dese momento é que lle segue outro no que nos decatamos de que hai que gozar dos pequenos momentos, das pequenas cousas... hai que saber o que se ten, a quen se ten e pasalo ben con iso, porque non é máis rico quen máis ten senón quen menos necesita.

Mascotas...

2006-04-13T06:41:00.000-07:00

"-Adeus -dixo o zorro-. Velaquí o meu segredo, que non pode ser máis simple : Só co corazón se pode ver ben. O esencial é invisible para os ollos.
-O esencial é invisible para os ollos -repiteu o principiño para lembrarse.
-O que fai máis importante a túa rosa, é o tempo que ti perdiches con ela.
-É o tempo que eu perdín con ela... -repiteu o principiño para lembrarse.
-Os homes olvidaron esta verdade -dixo o zorro-, pero ti no debes olvidala. Eres responsable para sempre do que domestiaches. Ti eres responsable da túa rosa... "

Descanso...

2006-04-12T09:07:00.000-07:00

"¡Non souben comprender nada entón! Debín xulgala polos seus actos e non polas súas palabras. ¡Perfumábame e iluminábame a vida. Non debín fuxir xamais! ¡Non souben adiviñar a tenrura que ocultaban as súas pobres astucias! ¡Son tan contradictorias as flores! Pero eu era demasiado mozo para saber amala".

Todos necesitamos descanso. Creo que ás veces demasiadas emocións son prexudiciais para a saúde dun principiño. Sentir faite ser humano, pero sentirte desgarrado fai ver que es fráxil. Esa fraxilidade de antano, que non podes voltar sentir percorrer a pel. A experiencia faiche ver que todo é cíclico, pero que hai veces que non podes facer nada... nin facendo o adecuado che saen ben sempre as cousas.
Vermello... comeza... xa sabes onde está a miña estreliña e xa sabes que te estou esperando.
Rosa, tamén te espero, pero para outros menesteres, eló?...
Violeta... na miña estreliña vas durmir mellor que eu na túa ;)
Verde... non me teñas en conta a tardanza... non dou para máis, pero xa sabes que cumplo as miñas palabras...

Un principiño canso...

Un sorriso

2006-04-12T02:59:00.000-07:00

"A min gustaríame máis comezar esta historia á maneira dos contos de fadas.

Gustaríame dicir:
"Habia unha vez un principiño que habitaba un planeta apenas máis grande que el e que tiña necesidade dun amigo…"

Para aqueles que comprenden a vida, isto parecería máis real."

¿Por que a xente maior non pensa no que de verdade é importante? Temos que aprender a ver o que nos importa. Mirade ao voso arredor e demostrade aos vosos pais, irmáns, amigos, mascotas... o que vos interesa. Este principiño intenta facelo. Cun sorriso todos os días sempre se fai máis agradable a vida, e aledámoslla aos demais. Non deixar que a palabra "quérote" perda o seu significado.

Miradas...

2006-04-11T03:54:00.000-07:00

"¡Ah, principito!, ¡como fun comprendendo lentamente a túa vida melancólica! Durante moito tempo a túa única distracción foi a suavidade das postas de sol. Este novo detalle soubeno ao cuarto día, cando me dixeches:
-Gústanme moito as postas de sol; imos a ver unha posta de sol…
-Teremos que esperar…
-¿Esperar que?
-Que o sol se poña."

Esperar a que o sol se poña, e nunca se pon... Esperar sempre se fai eterno. Ti que estás aí, ¿a que esperas? Se sabes de sobra o que eu espero... non te fagas o inocente, non preguntes... só espero poder ver unha posta de sol cos que máis quero... si, ti estás aí...

Adicado a aqueles que esperaron comigo...

Noites de pixama e de chamadas perdidas...

2006-04-10T02:14:00.000-07:00

"Porque non me gusta que o meu libro sexa tomado á lixeira. Sinto tanta pena ao contar estes recordos. Fai xa seis anos que o meu amigo se foi co seu cordeiro. E se intento describirlo aquí é só co fin de non olvidalo. É moi triste olvidar a un amigo. Non todos tiveron un amigo. E eu podo chegar a ser como as personas maiores, que só se interesan polas cifras. Para evitar isto merquei unha caixa de lápices de colores. ¡É moi duro, á miña idade, poñerse a aprender a debuxar, cando en toda a vida non se fixo outra tentativa que a dunha boa aberta e unha boa pechada á idade de seis anos!"

¿Vermello, lémbraste de hai un ano? Si, bonitas datas... non deixes que se esquezan. Fai que as novas lembranzas se complementen coas vellas, perde o tempo xogando na miña estreliña...
Rosa e Violeta, ¡¡¡ si, ti violeta ;) !!! Espero que saibades ver que as arroutadas da nosa infancia, ese pixama e esas horas, as vexades como unha lembranza da nosa nenez, desa inocencia que quere voltar á miña "segunda nenez". Grazas por xogar comigo na miña estreliña...

2006-04-09T11:38:00.000-07:00

"Todas las personas mayores antes han sido niños. (Pero pocas de ellas lo recuerdan)".

¿Por que non nos lembraremos da nosa infancia? ¿Por que non manteremos o mellor dela? ¿Por que non somos capaces de manter esa dozura, esa pureza de sentimentos, ese punto de inxenuidade, esa ledicia, ...? A vida está para vivila, non para perdela...

Adicado ás miñas mascotas

2006-04-07T02:20:00.000-07:00

"Sei que nalgún lugar do mundo, existe unha rosa única, distinta de todas as demais rosas, unha cuxa delicadeza, candor e inocencia, farán espertar do seu letargo a miña alma, o meu corazón e os meus riñóns".

Ás veces o principiño pregúntase cousas sobre as flores. Unha flor que se quere demasiado e chega a ser caprichosa.

A soidade, eterno retorno

2006-04-06T01:42:00.000-07:00

Cando pensaba que non podería pasar, volta pasar... cando pensaba que se aprende dos erros, non se fai... cando penso que a xente está aí... non me mira... cando queres a xente... pasa de ti... que triste se queda un só...

"Mireno atentamente para que saiban recoñecelo, se algún día, viaxando por África cruzan o deserto. Se por casualidade pasan por alí, non se apresuren, rógollelo, e detéñanse un pouco, precisamente baixo a estrela. Se un neno chega ata vostedes, se este neno sorrí e ten cabelos de ouro e nunca responde ás súas preguntas, adiviñarán enseguida quen é. ¡Sexan amables con el! E comuníquenme rapidamente que regresou. ¡Non me deixen tan triste!"

"O Principiño" de Antoine de Saint-Exupéry

2006-04-05T08:04:00.000-07:00

"En efecto, no planeta do principiño hai, como en todos os planetas, herbas boas e herbas malas. Por conseguinte, de boas semillas salen boas herbas e das semillas malas, herbas malas.
Pero as semillas son invisibles; dormen no secreto da terra, ata que un bo día unha delas ten a fantasía de espertarse. Entón alóngase extendendo cara ao sol, primeiro timidamente, unha encantadora ramiña inofensiva se se trata dunha ramiña de rábano ou de rosal, pódese deixar que creza como queira. Pero se se trata dunha mala herba, é preciso arrancala inmediatamente en canto un saiba recoñecela.
No planeta do principiño había semillas terribles… como as semillas do baobab. O chan do planeta está infestado delas. Se un baobab non se arranca a tempo, non hai maneira de desembarazarse de el máis tarde; cubre todo o planeta e perforao coas súas raíces. E se o planeta é demasiado pequeno e os baobabs son numerosos, fano estallar".
Canta realidade hai nestas palabras... creo que as mellores reflexións non están en grandes libros de filosofía, senón ans pequenas historias de principiños.

O príncipiño agricultor.

Verde

2006-04-04T04:30:00.000-07:00

Hoxe Verde deume unha mensaxe... que quería que falase del. ¡Puff! As súas palabras son ordes para min, aínda que non sei se é o momento máis idóneo para facelo... Verde é a miña mascota dende hai moito tempo, aínda que el mo comunicou un 8 de marzo de 2000 (acabo de darme medo lembrando a data...) cando mo comunicou, que quería ser mascota miña. Verde, coma o seu nome o di, é esperanza, foi quen me inculcou a inocencia, a calma e o respecto... lémbrome de cando descubrin a primeira estreliña... foi con el... e tamén lembro as longas charlas que tiñamos (bueno, que eu lle obrigaba a ter... que el sufría). Agora está lonxe en espazo, pero non en corazón. Ten sempre unha nova compañeira que o segue (na foto saen moi favorecidos) e pronto terán novas mascotas que coidar...
Agora estará asustado pola última oración que puxen, pero como sabe a min dáseme moi ben asustalo...

Os baobabs

2006-04-04T02:01:00.000-07:00

"Aínda que non me gusta o papel de moralista, o perigo dos baobabs é tan descoñecido e os perigos que pode correr quen chegue a perderse nun asteroide son tan grandes, que non vacilo en facer unha excepción e exclamar: "¡Nenos, atención aos baobabs!"
E só co fin de advertir aos meus amigos destes perigos a que se expoñen dende fai xa tempo sen sabelo, é polo que traballei e puxen tanto empeño en realizar este debuxo. A lección que con el podía dar, valía a pena. "

2006-04-03T08:26:00.000-07:00

Algo hai polo espazo que se nota... algo está cambiando, nótase no ambiente... Cando cheguei á estrela 469 vin paisaxes insólitas para a miña estreliña, unha ampla gama de cores que me desbordaron de felicidade. Creo que as persoas ao estar en estrelas desas cambian para ben, aínda que hai outras que seguen igual de... irascibles sexa a época que sexa...
Estes días son cruciais para a vida dun principiño... despois das celebracións (as cales me serviron de moito...) chegan momentos cruciais para outras facetas da miña vida. Teño que medirme para ver canto medrei... e tamén teño que facerme un traxe real... momentos especiais e de gran relevancia de futuro, a ver se llo comunico ás miñas mascotas... para que saiban que pode haber grandes cambios... O mércores medireime, se crecín moito as cousas irán mal porque terei que facer fronte a moitos cambios con responsabilidade eu só... Pero antes de pensar... admiremos as cores... esas cores que pululan polo espazo... esas cores que nos aledan a vista, que nos aledan a vida...

Sempre necesitan explicacións...

2006-04-03T00:37:00.000-07:00

"Dibuxei entón o interior da serpiente boa a fin de que as persoas grandes puideran comprender. Sempre necesitan explicacións... "

A min gústame explicarme, pero comprendín que dar explicacións é de xente maior, así que quen non o comprenda é porque quere buscar unha explicacióne non a atopa. A fin de semana deu para moito. Rosa portouse moi ben comigo, axudoume a arrombar a estreliña. Se ata deixou de lado os seus xoguetes para axudarme, aínda que tivo tempo para o seu xoguete máis preciado.

O estreliña estaba bastante patas arriba debido ás visitas que tivera. Desas visitas quedáronme dúas cousas, certas conversas coa luz apagada e un coñecemento máis profundo dos inquilinos do lado. O corazón é moitas veces tema de conversa, pero a ausencia del tamén pode ser conversa en si... Como dixen con anterioridade, é moi fácil dar consellos, pero o máis difícil é cando se pode entrever que a xente se quere equivocar, e se equivocarse é duro, se o fas querendo pode ser máis duro aínda... Este principiño cre que está crecendo demasiado, o que conleva á perda da súa inocencia, cando ve que quere demasiado aos seus e é consciente diso, porque non hai nada máis bonito que "querer con todo o teu corazón e non darte conta", porque así non estás esperando compensación. O dito, este principiño vaise de viaxe en busca de estrelas lonxanas, só espera que o seu pequeniño corazón se manteña latendo e aguante todo o que ten para dar.

P.D. Grazas polas conversas, aínda que non sexan tan interesantes coma os da mesa do lado ;)

Festas varias

2006-03-31T07:57:00.000-08:00

Xa van comezar os festexos. Levo preparando a miña estreliña para estas datas dende que cheguei a estos lares. Todos os que me coñecen saben que me gusta celebrar festas e estar rodeado das miñas mascotas, amigos e coñecidos. Esta fin de semana tamén hai máis aniversarios, o da Princesiña, a duns tolos e o doutros paxariños moi próximos ao meu corazón todos eles. Eu cando celebro unha festa intento pensar que significa para min: neste caso podo dicir ben alto e claro que son do máis importate que pasaron, pasarán e pasan pola miña vida. Pese a todo isto estou algo tristeiro, debido a que esta mañá vin algo que non me gustou. Estaba percorrendo a cara norte do sector das estrelas 450-466 e atopeime co que non quería ver... mirei e vin falta de madurez, vin falta de personalidade, vin falta de confianza... Espero superalo, polo menos hai uns días vin todo o contrario, beleza, moita beleza e moita amizade nas miradas.
O principiño desconcertado...

Homenaxe aos números: Quérovos moito

2006-03-31T02:47:00.000-08:00

2 - 2

2 - 3

2 - 4

Sensacións

2006-03-31T02:36:00.000-08:00

Onte foi día e noite de sensacións. A miña estreliña estaba patas arriba porque as miñas mascotas andiveran facendo das súas. Houbo de todo: dende sensación de escalofrio que me percorreu todo o espiñazo ata unhas boas miradas multicolores. Cando espertei e vin que todo estaba sen arrombar outra vez díxenme para min "Oi, este día non promete". Todo foi sair á estreliña 436 que á volta (retrasado pola conversa do meu querido Rei) que as cousas estaban peor. Crin que me pasaría coma hai un par de semanas, só a posibilidade de que non arrombar a habitación unha semana máis fíxome espabilar. Rosa e Vermello estiveron quedos despois da conseguinte mirada que lles botei.
A última hora do día pensaba que a cousa podía empeorar, pero non... un principiño coma min non se pode permitir o luxo de perder un día sen mirar, sen observar, sen entrar no interior da xente para que lle conte o que acontece. Aínda así hai demasiado polvo de estrelas pola Galaxia que se me mete nos ollos e non me permite mirar ben, espero que se difumine, xa que non o controlo eu e non podo facer nada.
Espero que todo continúe ben polo menos para descansar de conversas que non me incumben e que poden ir na miña contra